Hier ben je: Verslagen > Verslag 14-11-2009

SV DE MEER SPEELT VANAF DE AFTRAP EEN VERLOREN WEDSTRIJD

De nauwe doorgang die toegang geeft tot het sportcomplex van de VV SIZO in Hillegom is met een beetje fantasie te zien als een tijdsmachine. Wie de door hoge muren omgeven doorgang naar het sportcomplex vanaf de openbare weg tot aan de ingang van het complex door loopt, wordt onderdeel van een tijdsreis die je mee terugneemt naar een periode waarin ‘geluk nog heel gewoon was’. Bij de aanblik van het vervallen complex gaan de gedachte automatisch terug naar rokende hoekige voetballers in wijde broeken, looien leren ballen met een touwtje er doorheen en overtrekkende geallieerden bommenwerpers tegen een onrustige blauwe herfstlucht. De kantine van de plaatselijke VV is namelijk niet meer dan een oud vervallen houten kot waarin vale vergeelde gordijnen voor de ramen hangen, snoep nog ouderwets in zakjes van 12 cent aan de jeugd wordt verkocht en de smalle kleedkamers nog niet groot genoeg zijn om een pupillen team te huisvesten. Dat de vergane doucheruimtes ook nog gedeeld dienen te worden met een tweede seniorenteam is naar huidige maatstaven van de zotte maar in Hillegom de gewoonste zaak van de wereld. In Hillegom steekt men de opbrengst van de Sponsor Bingo loterij blijkbaar liever in nieuwe ballen, trainingshesjes en pionnen voor op het trainingsveld dan in ruimere faciliteiten voor de contributie betalende voetballers. De deplorabele staat van het (sport)complex straalt vooralsnog ook af op de positie van het Hillegomse vlaggenschip in de vierde klasse D. Samen met Velsen staan zij onderaan in deze competitie en aldus is zij bij uitstek een tegenstander waarvan op voorhand mag worden verwacht dat een potentiële titelkandidaat als de SV de Meer daar tegen de drie punten veilig mee terugneemt naar Amsterdam. Het jonge keurkorps van trainer Ies Monas heeft het echter, zo leert de geschiedenis, nog weleens zwaar tegen de lager geklasseerde ploegen zijn rol van titelfavoriet waar te maken.

De jonge ploeg heeft het met regelmaat moeilijk om in een zgn ‘top-bottom’ wedstrijd het spel te maken en consequent vanuit de eigen organisatie te blijven voetballen. Belangrijker nog dan de eigen speldiscipline is echter de mate van concentratie waarmee Het Elftal een dergelijke wedstrijd ingaat. De ongeconcentreerdheid van de jonge ploeg uit Amsterdam Oost zit de eigen ambities in de openingsfase van een wedstrijd nog weleens in de weg en dus wil SV de Meer de spreekwoordelijke handschoen nog weleens aan de opponent laten in de beginfase.

 

Vandaag was niet anders het geval. SV de Meer, beginnend in de vertrouwde 4-3-3 opstelling, liet het initiatief in de openingsfase van de wedstrijd aan de Hillegomers, die een stuk enthousiaster uit de startblokken kwamen dan de Amsterdammers. SIZO was feller in de eerste persoonlijke duels en won vaker de beruchte ‘tweede’ bal in de beginfase, waardoor uitgespeelde kansen voor de oranjemannen ontstonden. Het was dan ook de verdienste van keeper Visser dat de nul op het scorebord bleef staan. De potige keeper greep, ondanks een tamme warming up, een aantal maal uitstekend in na snelle uitbraken van de SIZO voorwaartse en hield daarmee zijn ploeg in de beginfase op de been. Na de eerste waarschuwingsschoten van SIZO lukte het SV de Meer gaandeweg de eerste helft het evenwicht in het wedstrijdbeeld te herstellen. De Meer speelde echter niet ongelukkig en het feit dat de wedstrijd kantelde was dan ook meer het gevolg van het feit dat SIZO het goede spel uit de beginfase geen vervolg kon geven, dan aan het feit dat de Meer in het eigen spel geraakte. De roodzwarte (vandaag in het witte uittenue spelend) verzuimde in een rommelige eerste helft de bal consequent vanuit achteruit over de grond naar voren te brengen en in de combinatie lukte het vaak niet een derde vrije man te vinden. Er was weinig beweging zonder bal en eenmaal in balbezit was de ploeg gewoonweg te slordig. De creatieve voorwaartse bleven veelal op een eiland staan, ondanks een handjevol combinerende acties van de Amsterdammers waarbij een twee, drietal spontane kansen geen doelpunt opleverde.

Onder de ogen van een twintigtal toeschouwers ontspon zich een rommelige wedstrijd, waarbij in de loop van de eerste helft steeds vaker de lange bal werd gehanteerd door de Amsterdammers. Een terugkomend fenomeen bij de ploeg van coach Monas als het eigen combinatiespel bij de eerste pogingen in een beginfase niet lukt.  

Toch kwam de ploeg verassend op voorsprong door een werkelijk prachtig doelpunt van middenvelder Edwin Gouw. Bij een actie op vijfentwintig meter van het vijandelijke doel, draaide de middenvelder weg uit de rug van zijn directe tegenstander om in diezelfde draaiende beweging de bal vervolgens in ene male op de pantoffel te nemen. Het was een drietal seconden stil op het sportveld en de bal draaide buiten bereik van de keeper van SIZO in de linker winkelhaak. De 0-1 score bleef op het scorebord staan tot aan de rust.

 

In de tweede helft wederom een feller opererend SIZO vanuit de kleedkamers. De Hillegomers onderkennen wat dat betreft de eigen kwaliteiten uitstekend. De ploeg loopt over van de werklust en beseffen maar al te goed dat zij het daarmee menig sterkere ploeg lastig kunnen maken. Op een paar aardige middenvelders en spits na, is de good-old Engelse spelwijze de enige juiste speltactiek voor de Hillegomers.

Bij de mannen van coach Monas was de geest echter uit de fles in de tweede helft. Men bleef verzuimen elkaar makkelijk de bal toe te spelen en combineerde zwakke inspeelpasses met paniekerige trappen naar voren. De statistische achterhoede van de degradatiekandidaat uit Hillegom kwam hierdoor echter geen moment in gevaar. Na het uitvallen van laatste man Aoudjan aan Amsterdamse kant werd doelpuntenmaker Gouw een linie teruggehaald en dat kwam het spel van de roodzwarten niet ten goede. Invaller Brons kwam op tien te spelen, maar mede door de nieuw ontstane (wan)orde op het Amsterdamse middenveld kreeg VV SIZO zowaar een handvol uitgespeelde kansen. Twee daarvan werden er verzilverd, waarbij het gemak waarmee dat gepaard ging de Amsterdamse aanhang pijn deed aan de ogen. Zwak (mee)verdedigen bij SV de Meer zorgde uiteindelijk tot tweemaal toe voor dolle vreugde bij de Hillegomers die zowaar een wonder op de zaterdagmiddag geboren zagen worden.

In een tumultueuze slotfase waarin een weifelachtig optredende arbiter (onnodig) veel aandacht naar zich toe trok, bracht een Amsterdams slotoffensief geen verandering meer in de score. De prille koploper ging uiteindelijk volkomen verdiend onderuit op een winderig herfstveld in de Bollenstreek en zag zo de noeste inspanningen van de afgelopen weken deels te niet worden gedaan door hoofdzakelijk eigen falen.

 

Een kwestie van uithuilen en opnieuw beginnen zo gezegd, waarbij onder de volgers van Het Elftal de angst toeneemt eenzelfde seizoen als dat van vorig seizoen mee te moeten maken. Het eerste elftal van de SV de Meer is helaas (nog) niet de volwassen ploeg die de kansen in eigen hand weet te houden. Van een intelligente ploeg als die van de roodzwarten mag toch in de (nabije??!!) toekomst echter wel eens worden verwacht dat men door schade en schande wijs wordt. Voorlopig verliest de ploeg echter weer de koppositie aan de SV Alliance ’22 uit Haarlem, al is dat voorlopig op basis van puntverlies.

 

Pretorius Middenmeer